A A A
 

Geen poeh poeh nou nou blog

Nee, dit wordt geen poeh poeh nou nou blog over 2020. Ik vertik het. Ja, het was een raar jaar. Maar toch zou ik mijn persoonlijke jaar 2020 tekort doen als ik het bij die constatering hield.

Aan het begin van het jaar was het een festival van afzeggingen van klussen. Langdurige klussen, die zeker leken. Na aanvankelijke paniek, we hebben zelfs nog een tijd naar een goedkoper huis gezocht, bleek dat we ons met minder inkomen prima konden redden. Zonder uitjes, zonder vakanties. En zo daalde er een rust neer, waardoor ik eigenlijk positiever op het jaar terugkijk dan je zou verwachten, midden in een pandemie.

Ik zag ruimte om me aan te melden bij de Masteropleiding Leren en Innoveren. Voor de sector Food werkte ik met veel plezier een dag per week aan de Kennisbankfood.nl. Locaties met Meerwaarde(N) ging op een laag pitje. In plaats van helpen locaties zoeken, hebben we een aantal opdrachtgevers geholpen om hun evenement om te zetten naar hybride en online. Dat was verrassend leuk, uitdagend.

Maar het belangrijkste: alle mensen in mijn directe omgeving leven nog. Familie, vrienden, niemand ging dood dit jaar. Dat is wel eens anders geweest. Elke dag als ik wakker werd dacht ik: het gaat goed, we zijn gezond. Niemand is nog ziek. Ik ben zelf twee keer getest, beide keren negatief. De opluchting die dat gaf was heerlijk. Na de laatste keer zei ik thuis: misschien moet ik me eens vaker laten testen op iets dat ik niet heb. Wat een goed gevoel.

Zo bestond het basale geluk van 2020 uit gezondheid van mezelf en degenen van wie ik houd. Dat basale geluk voelde indrukwekkender dan ooit. En er waren veel bonussen. De mooie lente, waardoor we veel buiten konden zijn. Het Vondelpark bleek de leukste sportschool denkbaar. Er waren warme zomerse dagen waarop het virus wegbleef. Ik bezocht al mijn oude vrienden en we praatten decennia bij. We schreven zelfs ouderwets weer handgeschreven brieven aan elkaar, nu we toch tijd zat hadden. Petra en ik checkten alle natuurgebieden rond Amsterdam en begonnen met wandelen. Iets waar we eerder nooit aan toe waren gekomen. In de stad zelf was het heerlijk rustig. De uren die ik door Amsterdam Zuid en de grachtengordel heb gekuierd, staan voor altijd in mijn herinnering gegrift.

Alles bij elkaar voelde dit jaar als een welkome reset. Ik ben op de kern van het leven gestuit.
‘Wat heb je aan geld als je niet kan poepen’ zei mijn vader zaliger vaak. Beter zou ik het niet kunnen verwoorden.

Ik hoop dat ook jij en jouw dierbaren gezond door de pandemie komen. Houd elkaar vast, heb het goed samen én met jezelf. De rest is ruis.

Reacties:

Uw Reactie:


Om spam tegen te gaan dient u de uitkomst van de som in te vullen